ความหวัง : ความเจ็บปวด

จริง ๆ ผมไม่อยากอู้เลยนะเนี่ย ที่ผ่านมาก็หลายวันแล้วแต่ไม่อัพบลอคเสียที (แต่นี่แหละเค้าเรียกว่าอู้+ขี้เกียจขนาดแท้)

วันนี้ก็เลยจะมาเล่าประสบการณ์อันแสนจะโหด มัน และฮาของวันเสาร์ที่ผ่านมาน่ะครับ

วันนั้นทำงานด้วยหัวใจที่กระสับกระส่าย (ตื่นเต้นเหรอ มั้ง ไม่แน่ใจ) อีกทั้งอากาศก็ร้อนจัด เพราะว่าดวงอาทิตย์ไม่ได้อยู่ตามแนวปกติ (เค้าเอียงสุดขีดครับ แสงที่ส่องออกมาจึงมากระทบกระจกในออฟฟิศอย่างจัง อีกทั้งวันเสาร์ที่ตึกเค้าจะไม่เปิดแอร์ครับ แหะ ๆ)

เลิกงานบ่ายโมงตรงครับ เลยจับแท็กซี่ไปเซ็นทรัลเวิร์ลกัน งานนี้ผมไปกับนิหย๊ะ(ป้าที่ทำงาน) และนิซ๊ะห์ (คุณพี่คนสนิท)ครับ ก่อนหน้านี้คุณพี่ทั้งสองโซ้ยส้มตำและซุปไก่ใส่หน่อไม้ไปเรียบร้อยแล้ว

ไม่ต้องแปลกใจที่กลุ่มบุคคลที่ผมคบและสนิทนั้นจะเป็นผู้มีอายุที่สูงด้วยกันทั้งนั้น

ผมถือว่า เป็นโชคที่ค่อนข้างดีของผมครับ เพราะไม่ว่าจะมีปัญหาอะไร หากได้คุยกับป้า ๆ เค้าแล้ว มักจะคลี่คลายไปในทางที่ดี (อ่ะ เค้าอาบน้ำอุ่นมาก่อนผมนี่เนาะ คิ ๆ ๆ)

เมื่อไปถึงก็โทร.ตามเพื่อนแจ็คกี้ครับว่ามาถึงกันหรือยัง (ไปอู้ที่ไหนอยู่ก็ไม่รู้ บอกว่ารถติด-ตามเคย)

หลังจากลงทะเบียนเสร็จ ผมก็เพิ่งจะเห็นว่า โอ้ คนมากันเยอะมาก ๆ เลยครับปิดทั้ง 24 เลนงานโบล์ลิ่งคราวนี้จัดขึ้นเนื่องในโอกาสฉลองคล้ายวันเกิดของโรงแรมครับ เป็นงานการกุศล อ่ะครับ (หนุกหนานแล้วยังได้บุญอีกตะหาก เหอะ ๆ แม้ว่ายอดบริจาคของผมจะน้อยไปหน่อยเหอะ เอ๋า ก็เงินเดือนยังมะออกนี่คับ เลยน้อยไปนิด คิ ๆ ๆ)

หลังพิธีเปิดเสร็จสิ้น เค้าก็ให้ทดลองซ้อมกันประมาณ 15 นาที บริษัทฯ ผมอยู่เลนที่ 19 (เลขดีหรือเปล่า เด๋วได้รู้กันครับ) ผมกับพี่หย๊ะก็โยนกันอยู่สองคน เพราะแจ็คกี้กับพี่ซ๊ะห์ออกไปซื้อของครับผมได้โยนแค่ครั้งเดียว เพราะมัวแต่อาย กลุ่มของ "คุณ+เธอ" (ผู้ชายหน้าตาดีเลนข้าง ๆ (เลนที่ 18) หน้าตาดีกันทั้งทีมแฮะ อ้อ มีสาวด้วยคนหนึ่ง แต่ดูเธอเรียบร้อยมาก ๆ คับ) ลีลา"คุณ+เธอ" แล้ว แบบว่ามืออาชีพมาก ๆ ครับขนาดซ้อม "คุณ+เธอ" ก็สไตรท์ไปซะแล้วครับ เล่นเอาผมที่ไม่เคยจับลูกโบลว์ลิ่งมาก่อนนั้นอายไปเลยครับ ขาดความมั่นใจ แต่โชคดีที่เลนที่ 20 เค้าใจดีสอนวิธีจับลูกและแนะนำวิธีเล่นให้พี่หย๊ะก่อนครับ ผมก็อาศัยมองดูไปก่อง อิ ๆ ๆ (แต่เห็นท่าโยนเค้าแล้วอายอ่ะครับ 555)

เพราะท่าของผมนั้นคือเดินไปสามก้าวแล้วก้มโยนลงไป แต่สงสัยลูกหนักไม่พอ + แรงไม่มี แต่ไม่แปลกครับที่ลูกแรกของผมจะล้างท่อ (กร๊ากกกกกก) บางทีก็ล้มลงไปเลย บางทีก็เสนอตัวเข้าไปในลู่ซะงั้น (ได้ยินป้า ๆ เค้าหัวเราะแบบเยาะเย้ยสุด ๆ 555)

เริ่มเล่นจริง ๆ ผมก็ยังล้างท่ออยู่ ตลอดการโยน 4 ครั้งแรก (อายเค้าจังเลยครับ แต่ว่ามีเสียงเชียร์ว่า ซู่ ๆ กรูปรี... เอ้า นี่มันสัตว์สงวนแล้วป้า...)ก็เลยโยน ๆ ไปวะแต่ก็ออกขวาอยู่เรื่อย (สงสัยว่าจะเอียงขวาอ่ะครับ โฮะ ๆ ๆ ๆ)

แต่โยนครั้งที่ห้าเอาวะ เป็นไงเป็นกัน เพื่อความมันส์ของเรา ต้องทำให้ดีที่สุด ดีใจมากครับ ที่โดนพินจนได้ คิ ๆ ๆ แม้ว่าจะไม่สไตรท์เลยก็ตามเหอะ

เกมส์แรกได้ 94 คะแนน เกมส์ที่สองได้ 102 และเกมส์ที่ 3 ได้ 105 รวมสไตรท์แค่ 1 ครั้ง ตามเก็บ 1 พิน อยู่ 8 ครั้งเห็นจะได้ครับ (มันน่าจะสไตรท์ไปเลย แต่ว่าอ่ะเนอะ แรงมะมีอ่ะ เฮ้อ ถ้าก่อนมาติดต่อบางคนได้ ผมก็คงมีเรี่ยวมีแรงบ้างอ่ะน้อ คิ ๆ)

จริง ๆ เกมส์ที่สามอาจจะได้เยอะกว่านี้แหละครับ (มันโม้อีกวุ้ย) แต่ติดที่ว่าอายทีมอื่นเค้าครับ เพราะว่า เหลืออยู่ 2 เลนที่ยังโยนไม่เสร็จ เลยโยนทิ้งขว้างไปเสียงั้น (แต่จริง ๆ นิ้วหัวแม่มือผมห้อเลือดแล้วนั่นเองครับ แต่ความมันมีมากกว่าความเจ็บซะแร้ว เพื่อนแจ็คกี้ก็บ่นมาว่า โยนให้เพื่อนหน่อย เอาคะแนนดี ๆ นะ <<< ดูมันพูดให้คนอื่นโยนให้แล้วยังบังคับอีก) แต่ว่าการโยน 4 ลูกติด ๆ กันนั้น มันไม่เป็นผลดีเลยนะครับ เมื่อยมือและมาก ๆ ครับ

ส่วนสาเหตุที่ทีมผมโยนช้า ก็เนื่องจากว่า เลนผมเนี่ยอ่ะ เครื่องค้างบ่อยมาก ๆ เท่าที่นับดู ผมเห็นขาพนักงานหย่อนลงมาตรงที่ตั้งพินอยู่ 4 ครั้ง เพื่อซ่อมและแก้ไข และก่อนค้างก็มักจะเป็นคราวที่แจ็คกี้ต้องโยนแล้ว ไม่รู้เธอพกความแรงอะไรมากด้วยหรือไร ไหงกลายเป็นแบบนั้น ฮา ฮา ฮา (เลยแอบถ่ายรูปตอนเค้าปีนลงมาซ่อมด้วย เป็นที่ระลึก แต่ก็ไม่อยากจะว่าอะไรให้เค้าอ่ะครับ - เลยชูสองนิ้วให้เค้าไป สู้ตายนะช่างซ่อม ฮะ ๆ ๆ)

เพิ่งรู้ว่าโยนโบลฯ มันสนุกแบบนี้นี่เอง คราวหลัง ไม่มีพลาดแน่นอน คิ ๆ ๆ มาชวนเหอะ แม้ว่าท่าโยนจะเห่ย แต่ก็โอเคล่ะนะ (นั่น แอบเข้าข้างตัวเอง อุบาทว์ใช่ย่อย)

เสร็จแล้วก็นั่งฟังเค้าประกาศคะแนนและมอบรางวัลครับ แต่ทีมผมรู้อยู่แล้วว่าหมดสิทธิ์ แต่ทีมเราก็ไม่ได้ที่โหล่นะครับ อิ ๆ ๆ ได้รวมกันตั้ง 1093 คะแนนแน่ะ คิ ๆ ๆ (ดีหน่อยที่น้องกวาง เซลล์ของโรงแรมและคุณใหม่ เลน 20มาช่วยโยน แทนแจ็คกี้และนิซ๊ะห์ที่หมดแรงไปเสียก่อน ไม่งั้นคะแนนคงจะไม่ถึง พันแน่ ๆ อิ ๆ ๆ)

เสร็จแล้วเราก็ไปหาอะไรเข้าท้องกันที่ ซีสเลอร์.... แหงะ

ปกติผมไม่ชอบเสต็คเลย (ไม่แปลกใจ ผมไม่เข้าร้านนี้อยู่แล้วด้วย ผมชอบแบบไทย ๆ มากกว่า ซุปที่ผมตักมาก็คือต้มยำไก่ครับ วะ ฮา ฮา) ถึงวันนี้แล้วยังเลี่ยนไม่หายเลย เฮ้อ... คิดถึงส้มตำหน้าปากซอยจัง ....

สองวันมาแล้วปวดขามาก ๆ เลย ผมก็ไม่เข้าใจว่าเกี่ยวอะไรกับโบลหรือเปล่า เพราะแขนก็ไม่ปวด แต่ปวดนิ้วแทน ส่วนตอนนี้ก็เดินเหมือนคนเสียศูนย์ครับ กะเผลก ๆ เหมือนขาไปโดนอะไรมาซะงั้น)

ท้ายนี้เอารูปมาให้ดูด้วยครับ อิ ๆ (บางรูปควรใช้วิจารณญาณในการดูนะครับ เพราะอาจจะเห็นอะไรมืด ๆ หรือมัว ๆ สลัว น่าสยอง อิ ๆ )

มุมมองจากออฟฟิศครับ (แดดจัดเห็น ๆ โฮะ ๆ)

รู้สึกว่าลูกนี้จะออกขวาอ่ะครับ (เอียงขวาซะงั้น ดูหัวซะก่อน เหอะ ๆ ๆ)

น้องกวาง เซลล์ของโรงแรมมาช่วยแจมเพิ่มคะแนนให้ กับแจ็คกี้ - เพื่อนตัวแสบ (เพื่อนคนนี้ขี้อ้อนครับ ~ ขอเอ่ยอ้างถึง)

เหล่าคนสนิทที่พัทยากับใครต่อใคร เค้าเรียกสามคนนี้ว่า "3....มหาภัย" ครับ 5555 คนหน้าสุดนิซ๊ะห์ครับ ซ้ายมือก็นิหย๊ะ คนขวา อย่าถามว่ามันคือใคร 555 มืด ๆ แบบนี้ โดนราหูอมเข้าแล้ว กร๊ากกก

ใครเป็นใครไม่รู้ คนข้างนิซ๊ะห์นั่นไง มาช่วยทำคะแนนให้ คิ ๆ ๆ ขอบคุณนะงับ ว่าแต่คนข้างหลังผมเนี่ย ใครหว่า เฮ้อ... คนอะไรมองได้มองดี (เค้าก็อายเป็นเหมือนกันนะ คิ ๆ ๆ ดำ ดา ดี ดำ ดา ดี ดำ นะ ดำ ดำ)

"คิดฮอดตำบักหุ่งหน้าปากซอยจังเลย" ทำไงได้ เค้าโหวตอยากทานเสต็คกันนี่นา ยอมไปก็ได้...งุงิ)

ท้ายสุด คิดได้ไง เอารูปตัวเองมาลงบลอคอ่ะ คงไม่เป็นไรหรอกครับ เพราะคงไม่มีใครเห็นผมหรอก 5555 มันมืดไปโม้ดดดดดด