ความหวัง : ความเจ็บปวด

เอาเข้าไป

ไม่รู้ว่านึกชื่อเอนทรีไม่ออกหรือไงก็ไม่รู้

เอาเป็นว่า เอนทรีนี้ขอแฉเรื่องราวของตัวเองหน่อยก็แล้วกัน

คาดว่าคงไม่มีใครมาอ่านหรอกเน้อ อ่ะ ซุบซิบ 

ผมขอเอาคำแรง ๆ แบบนี้แหละตั้งเป็นชื่อเอนทรี

ไม่ใช่เรื่องของใครอื่น

แต่เป็นเรื่องของผมเองแหละ

ขอโทษนะครับ

พอดีว่าเพิ่งกลับมาจากเลี้ยงฉลองให้ลูกค้าคนหนึ่ง ตะกี้เอง

คือจริง ๆ พี่เค้าเลี้ยงขอบคุณครับ ที่ทำให้เค้ากู้ซื้อบ้านได้สำเร็จครับ อ่ะนะ ลุ้นกันมาตั้งนานนม

คืองี้ ผมมาจับงานอสังหาริมทรัพย์อ่ะครับ

ฉีกแนวจากที่ทำ Inbound Tour เหมือนเมื่อสองปีที่แล้ว

ไม่น่าเชื่อ ทำงานตรงนี้มาได้ 2 ปีแล้ว

และจะมีใครเชื่อไหม ไม่เคยมีใครเลยสักคน ยกเว้น ตัวเอง และครอบครัว

มัวแต่ทำงาน บ้างาน

เริ่ม 08.30 น. ถึง 20.00 น. ยอมรับว่าหนัก แต่สนุกและเครียดเอาการ

แรก ๆ ก็อาจจะมีท้อบ้าง

- เฮ้ยยย ทำไมตูต้องมาช่วยช่างรังวัดดึงสายวัดกลางป่าสับปะรดและมะพร้าวแบบนี้ ฟระ

- เฮ้ยยย ตูเลือกผิดไหม แทนที่จะไปทำงานเป็น Reception ให้กับสปาหรูไฮโซแถว ๆ หลังสวน

- เฮ้ยยย ( เมิงจะเฮ้ยไปถึงไหน พอได้แล้ว )

เชื่อไหม.....  ยังไม่มีแฟน.....

ไม่น่าเชื่อ อายุจะ 30 ปีอยู่รอมร่อ แต่ยังไม่มีคราย

แต่ไม่มีก็ดีแล้วเนอะ ผมได้แต่ปลอบใจตัวเอง เพราะดูคนรอบข้างที่เค้ามี ก็ใช่ว่าความรักของเค้าจะราบรื่นไปเสียที่ไหน ดูแต่ละคนดิ ( เมิงมีสามี + ภรรยาแล้ว แล้วพวกเมิงมาให้คนโสดแบบตูให้คำปรึกษาทำไมฟระ )

และแล้ว เมื่อปีที่แล้ว

ผมก็เริ่มรู้สึกว่า ผมได้รักใครสักคน

คนที่ไม่น่าเชื่อว่าผมจะไปหลงรักเค้าได้

นั่นเพราะ

พ่ายแพ้ความใกล้ชิดหรือเปล่า

To be continoue....

ราตรีสวัสดิ์นะ อ๋ำ จัง ( บอกตัวเองก็ได้ )

ว่าแล้วก็ต้องส่ง SMS ไปหาคน ๆ นั้นหน่อยแระ ว่าอย่ากลับดึกนะ พรุ่งนี้ นายต้องไปส่งเพื่อนนายนะ 555

ปล. นอนไม่หลับ เมาค้าง ขอดู Asia Tour ของ อายูมิหน่อยก็แล้วกันเนอะ

ยังตะลึงกะลีลาเล่นกะเสาของแดนเซอร์เธออยู่เรย เหอะ ๆ ๆ